Η φυλακή της εξιδανίκευσης

Κουράστηκα να Χάνομαι, σε ψεύτικες αγάπες
σ'αδιέξοδο να βγάζω την καρδιά
Ζήσαμε πολλές στιγμές, ωραίες και φευγάτες
μα τις πλήρωσα στο τέλος ακριβά

Πέτα τώρα την ψευτιά, που πίσω της κρυφτήκαμε
και όλους μας τους όρους, που εύκολα αρνηθήκαμε
Ψάξε ξανά παρηγοριά, σε μία νέα αγκαλιά
μήπως κι από τις τύψεις, ελαφρύνεις την καρδιά

Κουράστηκα να χάνομαι, στου ονείρου τα τεχνάσματα
δεν θέλω πια να ζω με αυταπάτες
Είναι πολύ αργά, δεν πιστεύω πια σε θαύματα
δεν μου αρκεί πια να βυθίζομαι σε πλάνες

Κράτα τώρα την αλήθεια, απ'όλα όσα ζήσαμε
και δές με καθαρή ματιά, τί πήραμε τί αφήσαμε
Κάθε μας βήμα οδηγεί, όλο και πιο κοντά
στο να χαθεί για πάντα, του έρωτα η σκιά

Πάρτε με τώρα κύμματα, μαζί σας μακριά
και ταξιδέψτε με να πάω, να βγώ σ'άλλη στεριά
Να λησμονίσω ήθελα, για λίγο την ψευτιά
να συναντήσω ήθελα, λίγο την μοναξιά

Πάρτε με τώρα κύμματα, μαζί σας μακριά 
να πάψω να θυμάμαι, τη δική του αγκαλιά
Κι αφήστε με μονάχη μου εκεί, μήπως χαθώ
απ'όλους κι όλα σήμερα, θέλω να ξεχαστώ
 

Verse Writer: 

Share this: